Boek Nederlands

Wit

Kang Han (auteur), Marijke Versluys (vertaler)

Wit

Kang Han (auteur), Marijke Versluys (vertaler)
Wit is een poëtisch boek, het zijn gedachten over een kleur, over de kracht en de kwetsbaarheid van de menselijke geest, en pogingen om nieuw leven te vinden in de as van vernietiging.
Onderwerp
Meditatie Dood Verlies
Titel
Wit
Auteur
Kang Han 1970-
Vertaler
Marijke Versluys
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Koreaans
Oorspr. titel
Uitgever
Amsterdam: Nijgh & Van Ditmar, 2017
145 p.
Aantekening
Vertaling gebaseerd op de Engelse editie
ISBN
9789038803722 (hardback)

Ook in de collectie als:

Boek: Nederlands, Engels
Daisy: Nederlands
E-boek: Nederlands

Beschikbaarheid in Vlaamse bibliotheken

Meer dan 150 keer in Vlaamse bibliotheken

Besprekingen

Kijken met geleende ogen

Roman. De Zuid-Koreaanse schrijfster Han Kang laat het stil worden in haar winterse meditatie over de kleur wit.

Wit is de kleur van trouwjurken, van pas gevallen sneeuw, van zout, suiker en van waspoeder. Het is de kleur van het begin en van het einde. Baby's krijgen witte luiers en witte doopkleedjes. In Appetite, een roman van Philip Kazan die speelt tijdens de Italiaanse renaissance, krijgen de gasten uitsluitend wit voedsel bij het begrafenismaal. Wit is er de kleur van de rouw.

Ook bij Han Kang heeft de kleur wit vele connotaties. Begin en einde vallen samen in dit boek. Een kind wordt te vroeg geboren. De moeder doet de baby witte bakerwindsels om, maar het leven vloeit al gauw weg uit de boreling. De bakerwindsels verworden tot lijkwade en de vader begraaft de baby op een berg.

Er was dus een zusje dat nog geen twee uur na de geboorte stierf. Later kwam er in hetzelfde gezin een broertje. Ook dat ging dood. De verteller zou nooit geboren zijn als die twee kinderen het hadden gehaald. 'Mijn leven betekent dat het jouwe onmogel…Lees verder

Poëtische contemplaties over het leven

De Zuid-Koreaanse Han Kang kreeg in 2016 de Man Booker International Prize voor De vegetariër. Eerder bracht Han een paar maanden door in Warschau, waar ze aan de novelle Wit werkte. De stad die bijna volledig op ruïnes gebouwd is, doet haar denken aan haar oudere zus; in zekere zin de ruïne waarop Han zélf gebouwd is. De zus werd te vroeg geboren en stierf enkele uren later. Dat maakt Hans leven voor haar gevoel clandestien. 'Dit leven hoefde maar door een van ons geleefd te worden. Als jij die eerste uren had overleefd zou ik nu niet leven.'

De schrijfster probeert haar dode zus iets terug te geven: 'zuivere dingen alleen voor jou, zuivere dingen boven alles'. En dus stelt ze een lijst op van witte dingen die de leidraad vormt voor dit bijzondere boekje. Sneeuw, ijs, magnolia, maan, rijst, rijp, zout; 'Wat zou het betekenen die woorden in de ziel te kijken?', vraagt Han zich af en zoekt naar het antwoord in poëtische contemplaties over het leven. Een onaangetaste jeugdherinnering aan (witte) suikerklontjes laat zien dat niet alles wordt gekleurd door tijd en verdriet.

De hoofdstukken zijn kort, veel pagina's zijn blanco. Witte bladzijden, als 'een zalf op een zwelling of een verband over een wond'. De stukjes hebben iets monotoons en meditatiefs, als gebedjes die tezamen een rozenkrans van witte parels vormen. Al prevelend komt Han met zichzelf in het reine. De ingetogen harmonie tussen vorm (de witte linnen kaft, de lege pagina's) en inhoud (de klare stijl, de besc…Lees verder

Wit: sneeuw, maan, rijst

Han Kang gaat op zoek naar het witte schemergebied waar ze de ziel van haar overleden zus kan aanraken.

Mijmerend loopt Han Kang door de donkere straten van Warschau. Terwijl de natte sneeuw op haar huid valt, beziet ze de gevels van de huizen, die nog steeds een gruwelijk verleden ademen. Zo komen ook de herinneringen aan haar eigen familieleed omhoog: de dood van haar zus. "Als het niet zo was dat het leven zich in een rechte lijn uitstrekte, had ze op een gegeven moment misschien gemerkt dat ze een bocht om was gegaan", verzucht ze in een mysterieuze paradox. "Alles gaat voorbij."

De Zuid-Koreaanse Han Kang is een van de belangrijkste Aziatische schrijvers van het moment. Vorig jaar won ze de prestigieuze Man Booker International Prize voor 'De vegetariër', een bevreemdende roman over een vrouw die uit walging van het menselijk geweld besluit in een boom te willen veranderen. Een fenomenaal boek, juist door de fundamentele vragen die ze zo haarscherp aan de orde stelt: wat betekent het om te lijden? Waarom zijn mensen zo ontevr…Lees verder

Wit

Eerste zin. In het voorjaar, toen ik had besloten te schrijven over alles wat wit is, maakte ik om te beginnen een lijst.

Godzijdank bleven we gespaard van een wit eindejaar, want als er in België twee centimeter sneeuw neerdwarrelt, valt – in tegenstelling tot in de rest van de beschaafde wereld – het hele maatschappelijke bestel plat. Sneeuw staat net wel op het witlijstje van de Zuid-Koreaanse schrijfster Han Kang, die met De vegetariër (2015) terecht de Man Booker International Prize won. Samen met onder meer de lemma’s ‘bakerwindsels’ en ‘magnolia’ vormen ze de ivoren ruggengraat waarrond ze haar witboek construeert. Haar vertelster, die met een schrijfbeurs in Warschau verblijft, probeert in korte, poëtische hoofdstukken een oud verdriet te verwerken – niet toevallig is het laatste woord op haar lijstje ‘lijkwade’. Verwacht bij Kang geen grootse plot, wel perfect gestileerde zinnen en indringende beelden: ‘Op de tweede verdieping was een vrouw bezig de was op te hangen, aan een rek buiten het balkon. Er ontsnapte haar een pluk wasgoed. Eén zakdoek …Lees verder

De Zuid-Koreaanse schrijfster Han Kang begint het boek met de mededeling dat zij over wit moest schrijven. Die urgentie ervaar je als lezer pas echt als duidelijk wordt dat Han Kang over haar oudere zus schrijft, die bij de geboorte overleed. Het idee dat zij er zelf niet geweest zou zijn als haar zus was blijven leven, houdt haar bezig tijdens een verblijf in het buitenland. Vanuit dat perspectief/thema zijn verschillende korte hoofdstukken geschreven, die nooit meer ruimte innemen dan een bladzijde. Dat maakt het boek bijzonder: het is geen roman te noemen, ook geen verhalenbundel. Het doet meer denken aan poëzie in proza, omdat het taalgebruik van de schrijfster poëtisch is, met veel gebruik van metaforen en sierlijke zinnen. Deze stijl zorgt ervoor dat de melancholie die een herinnering kenmerkt nog eens extra benadrukt wordt, zonder dat het geheel voor de lezer onbegrijpelijk is. De vormgeving van het boek is ook bijzonder: een witte kaft en na elk hoofdstuk een witte bladzijde. …Lees verder